روزگار غریبی ست نازنین

بردی از یادم دادی بر بادم با یادت شادم
دل به تو دادم در دام افتادم از غم آزادم
دل به تو دادم فتادم به بند ای گل بر اشک خونینم بخند
سوزم از سوز نگاهت هنوز چشم من باشد به راهت هنوز
چه شد آن همه پیمان که از آن لب خندان
بشنیدم و هرگز خبری نشد از آن
کی آیی به برم ای شمع سحرم
در بزمم نفسی بنشین تاج سحرم تا از جان گذرم
پا به سرم نه جان به تنم ده چون به سرآید عمر خبرم ده
نشسته بر دل غبارغم زانکه من در دیارغم گشته ام غمگسارغم
امید اهل وفا تویی رفته راه خطا تویی آفت جان ما تویی
بردی از یادم دادی بر بادم
با یادت شادم
دل به تو دادم در دام افتادم از غم آزادم
دل به تو دادم فتادم به بند
ای گل بر اشک خونینم بخند
سوزم از سوز نگاهت هنوز
چشم من باشد به راهت هنوز

از پرویز خطیبی

پنهون نکن فربیبتُ

میخندی اما زورکی

نگاهت از من خالیه

بهانه هاتم الکی

تو دیگه ما رو نمی خوای

این از نگات مشخصه

من میدونم دستای من

به دست تو نمی رسه

فریبه حتی گریه هات و لحظه هات و بودنات و موندنات و خواستنات

دیگه گولم نزن دروغ نگو

 نگو که قلبت با منه

نگو که نبض لحظه هات

فقط واسه من می زنه

چقده ساده بودم

تو این همه تو رو نشناخته بودم

به حیله هات

دلم رو باخته بودم 

که قلبت با منه

چقدر دیوونه بودم

حتی وقتی دستت رو خونده بودم

بازم به تو من چیزی نگفتم

 که قلبت نشکنه